Met verdriet, maar vooral met grote dankbaarheid, nemen wij afscheid van Ada van der Mije‑Prosée. Ada heeft ontzettend veel betekend voor VEW—niet altijd op de voorgrond, maar juist in die stille, onmisbare rol waar onze vereniging zo op heeft kunnen bouwen.
Waar haar echtgenoot Arie jarenlang als jeugdleider actief was, stond Ada altijd naast hem. Op de achtergrond misschien, maar altijd aanwezig, altijd betrokken. Jaar na jaar verzorgde zij voor “het team van Arie” een heerlijke maaltijd nasi bij hen thuis. Met Arie was ze betrokken bij het organiseren van toernooien in het buitenland, waar ze samen dan ook bij waren, vaak met de caravan. Ada stond ook vaak in de keuken bij VEW.
Ada kende het leven door en door, met al zijn licht en donker. Ze verloor haar moeder tijdens een bombardement in de oorlog, en later ook twee echtgenoten. En toch bleef ze, tegen alle stormen in, een bron van positiviteit. Wanneer je vroeg: “Hoe gaat het met je, Ada?” kwam steevast dat vertrouwde antwoord: “Ach Ronald, je weet het hè… onkruid vergaat niet!”
Een zin die ik nooit zal vergeten—zo typisch Ada: nuchter, krachtig en met een glimlach.Jarenlang kwam ze in de middag naar VEW. Aan de kaarttafel genoot ze van een wijntje, een praatje, een beetje gezelligheid. Aan het einde van de middag liep ze naar huis met de gebruikte hand- en theedoeken onder haar arm, die ze de week erop weer schoon en fris terugbracht. Kleine gebaren misschien, maar van onschatbare waarde. Zo was Ada.
We zullen haar warmte, haar humor en haar onvermoeibare inzet enorm missen.
Wij wensen haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen heel veel sterkte bij het dragen van dit verlies.
Ada leeft voort in onze herinneringen, in onze verhalen—en in de vele momenten van VEW waarin haar liefde en zorg voelbaar blijven.
Namens het bestuur,
Ronald Siezenga
Voorzitter VEW