• Tom Enthoven

Voor Andrea

Een zwaai van ver, een knuffel, een kus. 'Is je meisje er niet? Wanneer komt ze weer eens?’ Lief, attent en oprecht geïnteresseerd in jou. Altijd pittig, altijd scherp. Ondanks alles. En vooral: een strijder. Voor je zoons, voor de club en op de laatste plaats voor jezelf, wanneer het echt moest. Onverzettelijk. Fel ook. Onverslaanbaar, zo leek het toch.


Ik grapte grof, vorige week. ‘Jou moeten ze over 50 jaar neerknuppelen.’ Dat mocht bij jou, je lachte en knikte. 'Zo is het maar net!' Geen greintje twijfel. Het glas halfvol. En zo niet, dan toch.


Ze namen je longen, ze namen je nieren, ze namen je van ons af. Maar jouw hart, dat krijgen ze nooit. Dat ligt voor altijd bij ons, bij VEW.


Lieve Dré ik ga je ontzettend missen. Rust zacht, dat heb je inmiddels wel dubbel en dwars verdiend.

- X - Tom

0 views